maandag 9 juni 2014
Snuffelstagiaire
In de spreekkamer hangt een meisje van een jaar of zeventien rond in een van onze witte jassen. "Hee Annika, wie is dat nou weer?" sis ik zachtjes naar mijn collega. We hebben zo regelmatig stagiaires dat ik soms een beetje de draad kwijtraak. "Een middelbare scholiere, Fleur ofzo, ze loopt een dagje mee . Ik geloof dat ze het via Constance geregeld heeft" antwoordt Annika.
Onbewust moet ik terugdenken aan al die keren dat ik als middelbare scholier of beginnend diergeneeskunde student meeliep met een dierenarts. Ik vond alles machtig interessant en zelfs een standaard ent-consult was reuze spannend, de dag vloog altijd voorbij.
Constance doet die ochtend de afspraken terwijl ik me over het operatie-programma ontferm. Elke keer als ik tussendoor even de spreekkamer inloop, valt het me op dat de stagiaire schijnbaar verveeld tegen de muur geleund staat. Enig enthousiasme is zo op het oog niet te bespeuren.
Wanneer ik 's middags de afspraken van Constance overneem, neemt ze me even apart. "Sorry dat ik je nu die Fleur in de maag splits. Ze is de dochter van iemand uit mijn wielrenclubje dus ik kon er eigenlijk niet onderuit. Maar ik vraag me wel af of ze dierenarts wil worden. Als ze het al leuk vindt, dan weet ze het goed te verbergen..."
Tijdens de eerste afspraak die middag leg ik aan de eigenaar even uit dat Fleur een dagje mee loopt. Geïnteresseerd vraagt de vrouw haar "Zo, dus jij wilt dierenarts worden?". Op een nuffige toon antwoord Fleur: "Ja, ik doe gymnasium en ja dierenarts leek me wel leuk. Ik heb zelf ook een paard en een kat. Maar ja bedrijfskunde studeren lijkt me ook wel interessant hoor." Haar toon staat me dan al niet aan, maar later zou blijken dat het ergste nog moest komen...
Later die middag sta ik een slecht nieuws gesprek te voeren met de eigenaresse van een bejaarde Beagle. Ze heeft het hondje nooit laten steriliseren en nu zit er een enorme melkkliertumor bij haar buik. De hond hoest regelmatig dus ik ben bang voor uitzaaiingen naar de longen en samen besluiten we wat nu het beste plan is. Terwijl ik dit moeilijke gesprek voer, zie ik in mijn ooghoek opeens iets gebeuren. Fleur hangt niet alleen ongeïnteresseerd tegen de muur, ze heeft ook nog haar smartphone erbij gepakt.
Ik excuseer me bij de eigenaar, en zeg met een stem die trilt van woede "Fleur! Loop jij even met mij mee?". Op de gang aangekomen merk ik dat niet alleen mijn stem, maar mijn hele gezicht trilt van woede. Ik heb zin om haar een klap in haar zelfgenoegzame gezicht te geven, maar beheers me.
"Waar ben jij mee bezig! Ik ben hier een gesprek over leven en dood aan het voeren met een eigenaar en jij hang ongeïnteresseerd tegen de muur op je mobieltje te kijken? Dat kun je toch niet maken?"
Blijkbaar is het kind niet gewend om terechtgewezen te worden want ze is even van haar a propos. Maar ze herstelt zich snel en murmelt iets over een foto willen maken.
Ik bijt haar toe dat het me niet erg netjes lijkt om zonder toestemming foto's van patiënten te maken. Er komen wat halfslachtige excuses en we keren terug naar de spreekkamer. Na afronding van het consult zie ik dat er nog een consult met een puppy en een röntgenfoto op het programma staan. Een leuk programma voor iemand die een dagje meeloopt.
Fleur denkt daar blijkbaar anders over. Luchtig zegt ze: "Nou bedankt dat ik mocht meelopen, ik ga er weer eens vandoor. Moet nog naar mijn paard". Ik ben zo met stomheid geslagen dat ik niet eens een weerwoord meer kan uitbrengen.
maandag 2 juni 2014
IJsjes tussen de lijken
Het is een mooie zonnige dag wanneer ik van de ene vestiging naar de andere rijd. Nog een uurtje afspraken daar doen en dan is het weekend. Tijdens een korte tussenstop bij het tankstation valt mijn blik op de vriezer vol ijsjes. Ik kan me niet inhouden en neem twee Festini's met perensmaak mee. Eentje voor assistente Daphne en natuurlijk ook eentje voor mijzelf. Gisteren was een hectische dag, dus wij hebben wel een ijsje verdiend.
Op de praktijk aangekomen kijk ik op de klok. Mooi! Nog een kwartiertje voordat de afspraken beginnen, dus tijd genoeg om van van onze ijsjes te genieten. Blij tover ik de Festini's te voorschijn en zwaai er mee naar Daphne. Die kijkt blij maar zegt vervolgens serieus: "Oh, nou we moeten eigenlijk gelijk aan de slag. Er is net een hond binnengekomen met een grote scheur in het zoolkussen. Het bloed als een malle, de wachtkamer ziet er al uit alsof er een massamoord heeft plaatsgevonden."
Een beetje beteuterd kijk ik naar de ijsjes in mijn hand. Tegen de tijd dat we deze patiënt afgerond hebben, zullen de Festini's veranderd zijn in een plasje zoete drab. Daphne ziet mijn gezicht en lijkt een idee te hebben. "Waarom bewaren we ze niet even in de vriezer?" "Onze koelkast heeft geen vriesvak" zeg ik. "Nee, ik bedoel die in de schuur!" antwoord ze.
In de schuur staat inderdaad een enorme vriezer. Deze is alleen niet bedoeld voor het bewaren van ijsjes maar voor de opslag van overleden dieren. Ik kijk haar aan, "Tussen de lijken?" "Ach ja, die zitten in hermetisch afgesloten zakken en onze ijsjes zijn toch ook verpakt? Trouwens ik leg ze wel ergens aan de zijkant.
Hoofdschuddend kijk ik toe terwijl Daphne met de twee ijsjes naar de schuur vertrekt.
maandag 26 mei 2014
Griezelen
Leonore legt de telefoon neer en kijkt me met een vies gezicht aan. "Er komt zo een maden-konijn aan". Dan is het mijn beurt om vol walging op te kijken. "Ah nee, echt?"
Bij warm weer worden vliegen aangetrokken door de ontlasting die bij konijntjes soms onder de staart blijft plakken. Deze vliegen leggen vervolgens eitjes waaruit maden komen. En die maden hebben honger en vreten vervolgens het konijn letterlijk met huid en haar op.
Elke keer als ik weer met zo'n konijn geconfronteerd word, weet ik wat me te wachten staat. Maar toch gaat er elke keer weer een vlaag van walging door me heen als ik het konijn oppak om onder staart te kijken. Al die vieze maden, die al rondkrioelend een gat in het konijn hebben gevreten. Het beeld zou niet misstaan in een slechte horrorfilm.
Ik houd mijn gezicht professioneel in de plooi en verman me. Ik probeer de schade in te schatten en bespreek prognoses en behandelopties met de eigenaren. Die overigens niet zelden óók in shock verkeren van wat ze net hebben gezien.
En daar sta je dan, samen met de assistente met een pincet alle maden uit het wondgebied te plukken. Ik denk terug aan het meisje wat laatst op een feestje tegen me zei "Ben je dierenarts? Dat lijkt me nou zo'n mooi beroep!"
dinsdag 20 mei 2014
Bedankkaartjes
Mijn telefoon bliept om aan te geven dat er een berichtje is binnengekomen. Het blijkt van een van de assistentes te zijn. Mique, er ligt op de praktijk een kaartje en een kado voor je heeft ze getypt. Aangekomen op de praktijk open ik nieuwsgierig de envelop waarop in een keurig handschrift mijn naam staat geschreven. Uit de envelop komt een zelfgemaakte kaart met bloemen en vlinders, het pakje bevat een doos vol chocolaatjes. Het kaartje en de chocolade blijken van mevrouw van Veen te zijn, een oudere dame wiens bejaarde teckeltje ik laatst heb laten inslapen. In haar kaart bedankt ze me voor de goede zorgen en de steun tijdens de euthanasie.
Ondanks dat ik niet het sentimenteelste type ben, ontroert het me toch een beetje wanneer ik bedankkaartjes van eigenaren krijg. Het feit dat iemand de moeite heeft genomen om mij een kaartje te sturen vind ik toch wel bijzonder. Ik gooi deze kaartjes dan ook niet weg, alle kaartjes die ik tot nu toe heb ontvangen heb ik allemaal bewaard. En heel soms, als ik echt een rotdag op mijn werk heb gehad en serieus overweeg om een kantoorbaan te nemen, dan haal ik de kaarten uit de lade waarin ik ze bewaar. Ik lees dan de kaartjes en realiseer dan dat ondanks de minpuntjes die het vak soms kan hebben, het toch het tofste beroep ter wereld is.
Ondanks dat ik niet het sentimenteelste type ben, ontroert het me toch een beetje wanneer ik bedankkaartjes van eigenaren krijg. Het feit dat iemand de moeite heeft genomen om mij een kaartje te sturen vind ik toch wel bijzonder. Ik gooi deze kaartjes dan ook niet weg, alle kaartjes die ik tot nu toe heb ontvangen heb ik allemaal bewaard. En heel soms, als ik echt een rotdag op mijn werk heb gehad en serieus overweeg om een kantoorbaan te nemen, dan haal ik de kaarten uit de lade waarin ik ze bewaar. Ik lees dan de kaartjes en realiseer dan dat ondanks de minpuntjes die het vak soms kan hebben, het toch het tofste beroep ter wereld is.
maandag 12 mei 2014
Met ingehouden adem
Voorzichtig scheer ik de vacht van de pup die door assistente Annika wordt vastgehouden. Ondanks het gezoem van het scheerapparaat reageert het beestje nauwelijks, hij is te zwak. Vervolgens ontsmet ik het geschoren gebied met alcohol en tuur naar het pootje. Langzaam zie ik een ragfijn blauw streepje verschijnen, het bloedvat waar ik straks een infuusnaald in moet aanbrengen. Kijkend naar het dunne streepje zakt de moed me een beetje in de schoenen. Zelfs de kleinste maat infuusnaald lijkt twee keer zo breed als het bloedvat waarin hij moet. Maar als het me niet lukt dan dalen de vooruitzichten voor het hondje, die toch al niet zo denderend waren, nog verder.
"Kom op Mique, je kan het!" spreekt assistente Annika me bemoedigend toe. Maar zij weet net zo goed als ik dat een infuus aanleggen bij een uitgedroogd hondje van nog geen kilo, geen makkelijke taak is. Ik pak het pootje en prik de naald door de huid richting het bloedvat. Gespannen kijk ik naar het venstertje van de infuusnaald of ik daar al bloed zie verschijnen.
Niets.
Voorzichtig trek ik de naald terug en doe een tweede poging. Wederom zonder resultaat. Maar bij de derde keer zie ik warempel een minuscule druppel bloed in het venster verschijnen. Alleen nu komt het lastigste gedeelte, het opschuiven van de katheter in het bloedvat. Terwijl ik geconcentreerd de handeling uitvoer, merk ik dat de assistente ook van spanning haar adem inhoudt. Pas wanneer de katheter goed vastgeplakt zit aan het pootje durven we pas uit te ademen. Het is ons gelukt!
maandag 28 april 2014
Op pad gestuurd
"Goedemiddag, met kater Bram toch?"
- "Ehm ja, dit is Bram ja."
"En wat is de reden van uw bezoek?"
- "Volgens mijn vrouw is Bram niet lekker."
"Aha, dat is niet zo best. En wat is er afwijkend aan het gedrag van Bram?"
- "..."
Ik zie zo de situatie voor me. Man komt thuis van zijn werk en krijgt door zijn vrouw een kattenmandje in zijn hand gedrukt met de mededeling "Je moet even langs de dierenarts want Bram is al een tijdje niet lekker". Maar omdat de man alleen af en toe -onder zware druk- de kattenbak verschoont, heeft hij natuurlijk geen clue wat er met de kat aan de hand is. En aan de patiënt zélf kan ik het ook al niet vragen. Een ware communicatieve uitdaging.
"Eet Bram nog?"
- "Ja. Nee. Ehm, nou volgens mij was net z'n bakje niet helemaal leeg."
"Braakt de kat?"
- "Oh eh.. goede vraag. Weet ik niet."
"En het drinkgedrag, drinkt hij meer, minder of gewoon normaal?"
- "Nou eh...Ja ik denk dat het wel misschien iets meer is."
Op de faculteit hebben we netjes geleerd om altijd open in plaats van gesloten vragen te stellen. Zo krijg je immers de meeste informatie. Maar in deze gevallen leveren open vragen meestal niet meer op dan een pijnlijke stilte.
Soms heeft de man in kwestie niet alleen de kat meegekregen maar ook de complete kinderschare. Dat kan een voordeel zijn wanneer blijkt dat de kinderen wél interesse in hun huisdier tonen. Niet zelden sta ik uiteindelijk mijn anamnese bij de 11 jarige dochter af te nemen terwijl de vader er schaapachtig bij staat te kijken. Maar in het slechtste geval zijn de kinderen compleet onopgevoed en stuiteren hyper de hele spreekkamer door. Daar sta je dan. Met een eigenaar die geen informatie heeft, twee schreeuwende kinderen en een patiënt die niet kan praten. Dat zijn de momenten dat je het liefst je hoofd tegen de behandeltafel wil slaan...
Gelukkig heeft bijna iedereen tegenwoordig een mobieltje. Dus ik laat ze hun vrouw of vriendin bellen en neem vervolgens gedecideerd de telefoon over. Want als het gesprek ook nog via iemand gaat, dan is het helemáál niet meer te doen.
"Okee, dus u zegt dat Bram al langere tijd minder eet en sinds twee dagen niets meer eet? Hij heeft deze week meerdere keren gebraakt en drinkt al langere tijd opmerkelijk meer? Bedankt!"
Ik hang op en geeft de telefoon terug aan de man. We kunnen aan de slag.
maandag 21 april 2014
Ja, maar...
Omdat overgewicht vele risico's voor de gezondheid heeft, is dit een onderwerp wat ik als dierenarts altijd bespreek wanneer er weer een te dik dier op mijn behandeltafel staat. Een groot deel van de mensen erkent het probleem en belooft actie te ondernemen. Maar een aantal eigenaren zitten blijkbaar nog in de ontkenningsfase en komen met de meest fantastische smoezen om het overgewicht van hun dier te verklaren.
Mijn favorieten tot nu toe:
"Ja, maar dit is een Canadees type Labrador!"
- Ehm ja en dus? Is morbide obesitas een raskenmerk van deze lijn?
"Ja, maar ze heeft net gezwommen dus daarom weegt ze nu even meer"
- Uw hond is 5,5 kilo zwaarder dan een half jaar geleden. Dat komt niet door een natte vacht.
"Ja, maar Jacky krijgt écht al bijna niets te eten!"
- Maar hoe verklaart u dan dat uw Jack Russel Terriër in het afgelopen jaar bijna in gewicht verdubbeld is?
Zijn hier nog meelezende (para-) veterinairen die toevallig ook nog een paar mooie smoezen van eigenaren weten? Ik hoor ze graag!





