Een leuk uitje

Het is zondagochtend wanneer ik word gebeld door mijn collega. Zij heeft dit weekend dienst, maar haar vriend is tijdens het klussen gewond geraakt en moet nu naar de huisartsenpost. "Mique, kun jij alsjeblieft de dienst even overnemen? Ik heb rond half 11 twee afspraken op de praktijk ingepland."

Ik zeg dat het geen enkel probleem is. Maar eigenlijk heb ik wel een klein probleempje, mijn zeven jaar oude nichtje Brechtje logeert namelijk dit weekend bij mij. Er zit niets anders op dan haar mee te nemen naar de praktijk.

Aangekomen op de praktijk zijn de patiënten nog niet gearriveerd. Om het voor mijn nichtje een beetje leuk te houden, trek ik haar een van onze korte witte jasjes aan. Ergens vind ik nog een afgedankte stethoscoop die ik om haar nek hang.

Tijdens de afspraken staat Brechtje ademloos toe te kijken hoe ik samen met de assistente de spoed-afspraken afhandel. Mijn laatste patiënt is een konijn dat al het hele weekend niet wil eten. Als snel blijkt dat het goed mis is, het konijn ligt als een slappe vaatdoek op de behandeltafel en heeft fikse ondertemperatuur. Het blijkt dat de uitgang van de maag geblokkeerd is en gesondeerd moet worden. Ik bespreek de risico's met de eigenaren en een beetje bedrukt vertrekken ze naar huis.

Het sonderen lijkt voorspoedig te verlopen en mijn nichtje staat vol interesse mee te kijken. Maar dan gaat het toch fout, het konijntje gaat opeens hard achteruit en ondanks al onze inspanning kunnen we haar niet redden. Ik baal en wil hartgrondig vloeken, maar bedenk net op tijd dat mijn jonge nichtje naast me staat en slik de krachttermen weer in. Ik vertel haar dat het konijntje heel ziek was, we hem niet beter hebben kunnen maken en dat hij nu dood is. Ze trekt een serieus gezicht en knikt.

Dan rond ik de laatste zaken op de praktijk af, en vertrekken we naar huis. De rest van de dag probeer ik zoveel mogelijk leuke dingen met mijn nichtje te doen om haar de situatie met het dode konijn te laten vergeten.

Maar als ze 's middags opgehaald wordt door haar moeder blijkt dat die missie niet geslaagd is. Enthousiast rent ze naar haar moeder toe en roept blij uit: "Mama! Ik mocht mee naar het werk van Mique. En er was een puppy die pijn had aan zijn poot en een zieke konijn. En die ging toen dood! 

Haar moeder kijkt me aan en trekt haar wenkbrauw op. Ik kan alleen maar een beetje verontschuldigend glimlachen.

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Zonder broek

"Dit is een spoedgeval! Het is spoed!" klinkt er uit de wachtkamer. De eigenaresse van kat Pip heeft het ook gehoord, want ze kijkt me vragend aan. Ik zet haar kat terug in haar mandje en vraag of ze heel even weer in de wachtkamer wil plaatsnemen terwijl ik poolshoogte ga nemen.

Daar krijg ik niet eens de tijd voor, want een man met een kletsnatte labradorpup komt de spreekkamer al ingestormd. Hij zet de hond voor mijn neus op de behandeltafel terwijl hij iets onsamenhangends uitroept over dat hij zijn hond van de verdrinkingsdood heeft gered.

De pup zit ondertussen rustig om zich heen te kijken en begint enthousiast te kwispelen wanneer hij de glazen pot met koekjes in het oog krijgt. Ik heb sterke twijfels over of deze pup een echt spoedgeval is, maar de man is dusdanig in paniek dat ik het spel een beetje meespeel en het spoedprotocol uitvoer.

Wanneer ik daarmee klaar ben en bevestigd heb dat er niets aan de hand is, is de man gelukkig dusdanig gekalmeerd dat hij eindelijk kan vertellen wat er precies gebeurd is. Terwijl hij zijn verhaal doet, komt een van de assistentes de spreekkamer binnen om zijn gegevens te noteren. Ik zie haar een zeer verbaasde blik op de man werpen. Dan trekt ze haar gezicht weer in de plooi en gaat verder met waarmee ze bezig was.

Ondertussen vertelt de man dat hij vandaag voor het eerst met zijn twaalf weken oude pup een balletje ging gooien. Toen de bal per ongeluk in de sloot raakte, sprong zijn hond er met een grote plons achteraan. Nu kunnen labradorpups prima zwemmen, maar toch raakte de man dusdanig in paniek dat hij zijn kleren uittrok en ook in de sloot sprong. Nadat hij zijn pup 'gered' had, is hij direct in de auto gestapt en naar onze kliniek gereden.

Als ik hem voor de vijfde keer verzekerd heb dat er niets aan de hand is met zijn hond, is de man eindelijk gerustgesteld en loopt de spreekkamer uit. En dan snap ik opeens waarom de assistente net zo vreemd keek.

Blijkbaar is hij door alle commotie vergeten om na zijn frisse duik zijn broek weer aan te doen. Omdat hij tegenover mij aan de behandeltafel stond, was het mij nog niet opgevallen. Maar nu hij de spreekkamer uitloopt heb ik vol zicht... op zijn onderbroek.

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

De verdwenen muis

Ik  loop door de praktijk wanneer ik bijna tegen assistente Annika aan bots. Ze kijkt een beetje zoekend om zich heen als ze aan mij vraagt: "Hee Mique, heb jij de muis gezien?" Niet begrijpend kijk ik haar aan. "Ja, de muis, ik ben hem kwijt. Heb jij toevallig iemand er mee zien rondlopen?"

Ik ben net een kwartiertje aan het werk en ben nog niet in de opname geweest. Ik heb nog geen idee welke patiënten daar allemaal zitten. Maar blijkbaar dus ook een muis, die nu verdwenen is.

Ik krijg onmiddellijk een flashback naar een aantal jaar geleden, toen een kat uit onze opname ontsnapt was (lees het verhaal hier). Ondanks dat we hem weer snel terugvonden, was het een zenuwslopende gebeurtenis. Maar hoe vind je in hemelsnaam zoiets kleins als een muisje weer terug?

"Nou dan zoek ik weer even verder" zegt Annika met een zucht. "Hoop 'm wel snel te vinden, want zonder de muis is het werken op de computer echt onmogelijk."

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Een oppep-prik

Mevrouw de Wit grijpt met haar handen naar haar hoofd, ze zit letterlijk én figuurlijk met haar handen in het haar. Ze is de vaste oppas van Smokey, de kat van haar buren, die nu met vakantie zijn. Smokey is een stokoude kat van bijna twintig jaar die ik ondertussen maar al te goed ken. Hij is namelijk bekend met chronisch nierfalen en een te snel werkende schildklier. Maar met medicatie en ondersteunende voeding gaat het al tijden best goed met de kat. Bij elke controle ben ik weer verrast hoe vrolijk deze bejaarde kat nog is.

Tot nu, want de afgelopen dagen is het sterk bergafwaarts met Smokey gegaan. Zijn gewicht is drastisch gedaald, zijn eetlust is volkomen weg en hij slaapt zo veel en zo diep dat mevrouw de Wit soms denkt dat hij al is overleden. We hebben de behandeling nog op een paar punten aangepast en gekeken of infusen verbetering gaven, maar er zit geen verbetering in de situatie.

De baasjes van Smokey hadden er al min of meer rekening mee gehouden dat dit kon gebeuren, dus bij de laatste controle hebben we al duidelijk afgesproken, dat mocht deze situatie zich tijdens hun vakantie voordoen, dat ze er vrede mee hebben als hij wordt ingeslapen.

Voor de zekerheid bel ik toch even met de eigenaren. Dankzij de hun mobiele telefoon kan ik ze ondanks dat ze in het buitenland zitten, direct bereiken. Ze zijn natuurlijk verdrietig als ik ze vertel over de situatie, maar willen het niet zo voort laten duren tot ze weer terug zijn.

Ook als ik aan de oppas heb uitgelegd dat de baasjes van kat Smokey vrede hebben met de euthanasie, lijkt ze het erg moeilijk te vinden dat het gebeurt terwijl zij nu voor het oude beestje zorgt. Ze kijkt me aan en zegt: "Is er echt niet meer iets wat u kunt doen? Kunt u 'm niet gewoon een Pokon-injectie geven?"

"Een Pokon-injectie?" Niet begrijpend kijk ik mevrouw de Wit. "Ja je weet wel, gewoon even een oppep-prik. Zodat hij net die laatste vijf dagen tot ze weer thuis zijn, even volhoudt."

Ik begrijp de goede intenties van deze mevrouw, maar in tegenstelling tot wat sommige mensen denken, hebben we helaas in onze medicijnkast geen flesjes met wonderspul staan.

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Herrie in de wachtkamer

Net als ik bloed wil afnemen bij kat Mickey, klinkt er een enorm lawaai uit de wachtkamer. Een zware mannenstem, het hoge gegil van een vrouw en het geluid van stoelen die omver gegooid worden. Terwijl ik naar de wachtkamer spurt, klopt mijn hart in mijn keel. We zullen toch niet overvallen worden?

Als ik enkele seconden later in de wachtkamer sta, zie ik een grote rood aangelopen kerel met zijn Labrador midden in de ruimte staan. Tegenover hem staat een jonge blonde vrouw met eveneens een verhit gezicht, haar Chihuahua houdt ze stevig tegen zich aan geklemd. En daartussen in staat de heldhaftige assistente Emma het briesende koppel uit elkaar te houden.

Als ik vraag wat er aan de hand is, lijkt het stel me niet te horen. Dus ik verhef mijn stem en herhaal luid mijn vraag. Dat heeft tot gevolg dat de man en de vrouw weer op vol volume beginnen te bekvechten. Uit de verwijten, die heen en weer worden geslingerd, begrijp ik dat de twee ex-geliefden zijn. Zonder het van elkaar te weten, hebben ze rond hetzelfde tijdstip een afspraak gemaakt om hun hond te laten vaccineren. Wat tot deze onverwachte confrontatie met veel drama leidde.

De rest van de mensen in de wachtkamer doet alsof ze verdiept zijn in hun tijdschrift of druk bezig zijn met het aaien van hun dier. Maar het is overduidelijk dat iedereen stiekem smult van de soap die zich voor hun neus afspeelt.

Zelf vind ik het iets minder amusant. Hoe zorg ik dat de rust in de wachtkamer weer terugkeert? Ik kan moeilijk van assistente Emma vragen of ze deze twee kemphanen de hele tijd uit elkaar kan houden totdat ik klaar ben met bloedprikken en een van de twee kan helpen.

Gelukkig komt collega Constance net op dat moment aangelopen. Eigenlijk is ze net vrij, maar ze biedt aan om de vrouw, die als volgende aan de beurt zou zijn, nog even te helpen. Dit tot grote opluchting van mij en het ruziënde stel.

Maar de andere mensen in de wachtkamer lijken wel een beetje beteuterd. Blijkbaar is het wachten nu opeens weer een heel stuk saaier geworden...

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Een rare worm

Tijdens het telefonisch spreekuur:


"Goedemorgen, u spreekt met dierenarts Mique. Wat kan ik voor u doen?"

- "Mijn man heeft ringworm opgelopen, en van de huisarts moeten we nu onze huisdieren ook behandelen. Zijn jullie vanavond geopend? Want dan kom ik lang om wat ontwormings-tabletjes op te halen."

"Nou misschien kunt u beter even een afspraak maken, want..."

- "Een afspraak maken, is dat echt nodig? Want ik wil gewoon even iets tegen wormen ophalen. Dat kan toch gewoon aan de balie?"

"Dat klopt, maar..."

- "Okee, dan kom ik straks even langs voor wat tabletjes".

"Maar mevrouw, ringworm is geen worm. Het is een schimmelinfectie"

- "Oh..."

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Eerlijkheid duurt het langst

Met haar zonnebril nog op stapt de vrouw mijn spreekkamer binnen. In haar kielzog heeft ze haar Labradoodle Duke en een dochtertje van een jaar of tien. Het meisje is nog niet binnen of ze roept uit: "Gadver! Het ruikt hier vies!" Ik wil uitleggen dat dat komt door de ontsmettingsmiddelen die we gebruiken. Maar daar krijg ik de kans niet voor, want ze wijst naar mij en gaat verder: "Jij hebt een streep op je voorhoofd, en je haar zit stom."

Een beetje verbouwereerd werp ik een blik in het weerspiegelende raam . Ik zie dat het operatiemutsje van daarnet inderdaad een afdruk op mijn voorhoofd heeft achtergelaten en tevens ervoor heeft gezorgd dat mijn haar een beetje warrig oogt.

Haar moeder kijkt bijna vertederd naar haar dochter en zegt dan tegen mij. "Is het niet héérlijk hoe oprecht en eerlijk kinderen kunnen zijn?" Ik heb daar zo mijn eigen gedachten over maar besluit het maar zo te laten en me op mijn patiënt te richten.

Wanneer ik haar vraag om hond Duke op tafel te tillen, richt de vrouw zich tot de assistente die toevallig iets in de spreekkamer komt pakken en zegt: "Kun jij dat niet even doen? Duke is in de rui en dit is een vrij kostbare jas". Ik werp de assistente een veelbetekenende blik toe als we samen de hond op tafel zetten.

Gelukkig voor Duke is er niet veel aan de hand. Hij schuurde al een tijdje met zijn kont over de grond en dat blijkt het gevolg van overvolle anaalklieren. Een probleem wat ik gelukkig snel verholpen heb.

De vrouw is erg opgelucht met deze diagnose, ze vertelt me dat ze bang was dat hij last van wormen had. Ik wil net vertellen dat wormen bij de hond zelden jeuk veroorzaken, als haar dochter tussenbeide komt en zegt "Ja, net zoals wij laatst thuis allemaal last van wormpjes hadden, he mam!"

De vrouw heeft haar zonnebril nog steeds op, maar ik voel dat ze haar dochter vernietigend aankijkt. Ik vrees dat ze de eerlijkheid en oprechtheid van haar kind op dit moment een stuk minder waardeert.

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding