Konijnen krassen

Assistente Mariëtte loopt binnen en zegt: "Nou trek maar een witte jas met lange mouwen aan, het konijnen-ent spreekuur begint zo". Ik kijk naar mijn onderarmen en pruil: "Nou... ik zat eindelijk even niet onder de krassen. Dat is over een uurtje vast wel anders."

Begrijp me niet verkeerd hoor, ik vind konijnen enorm leuke dieren. Maar veel konijnen zitten het grootse gedeelte van hun tijd lekker in hun hok of hupsen door de tuin. Ze zijn dus helemaal niet gewend om opgepakt te worden.

Met als resultaat dat wanneer ik ze wil onderzoeken, wegen of weer terug in hun hokje wil zetten, ze vaak als een malle met hun pootjes beginnen te spartelen. En veel konijnen hebben behoorlijk scherpe nagels, waardoor je vaak eindigt met je armen onder de krassen.

Waardoor het komt weet ik niet, maar er is iets met konijnen waardoor de krassen van hun nagels veel erger lijken te zijn dan die van een hond of een kat. Ze zwellen eerst helemaal op, om vervolgens vuurrood te kleuren en tergend langzaam te genezen. Risico van het vak, maar erg charmant staat het niet. Het is zelfs eens gebeurd dat een wildvreemde vrouw me bezorgd vroeg of ik misschien zelf mijn onderarmen had bekrast en misschien psychische hulp nodig had.

Wonder boven wonder is het konijnen ent-spreekuur gevuld met bijzonder brave konijntjes. Na de laatste patiënt bekijk ik tevreden mijn ongeschonden onderarmen. Het is tijd om naar huis te gaan en ik loop van de spreekkamer naar kantoor om mijn spullen te pakken. Maar ik neem de bocht nét iets te krap en schaaf met mijn arm langs het metalen deel van de deur.

Eindigde ik alsnog met een grote rode kras op mijn onderarm...

Nooit meer een blog missen? Volg me op Facebook!

Stilte na de storm

Het is een hectische dag op de praktijk. Het programma stond al vol voordat de dag überhaupt begonnen was en gedurende de ochtend komen er nog een paar kritieke patiënten bij.

Terwijl ik met een gefronst hoofd kijk naar de röntgenfoto van een acuut benauwde kat, steekt mijn collega haar hoofd om de deur. "Hee Mique, ik heb een hond die een klap van een paard heeft gehad en nu zijn rechter achterpoot niet wil belasten. Kun jij daar ook nog röntgenfoto's van maken?" Ik antwoord dat het geen probleem is en concentreer me weer op het scherm.
Echter, mijn collega is nog niet weg of ik word gebeld door de assistente op de andere vestiging dat de dierenambulance onderweg is met een aangereden kat.

Iedereen zet een tandje bij. Terwijl mijn collega en ik heen en weer rennen tussen spreekkamer, echo en de röntgenruimte, proberen de assistentes als ware luchtverkeersleiders alles in goede banen te leiden. Ondertussen doet de stagiaire het ene bloedonderzoek na het andere terwijl ze ook als een soort vliegende keep overal waar het nodig is probeert te helpen.

De tijd vliegt en als ik net een kat aan het infuus aan het leggen ben, realiseer ik me dat ik zo ook nog afspraken heb op de andere vestiging. Als ik in de agenda kijk, hoop ik stiekem dat het daar rustiger is of dat er misschien helemaal geen afspraken staan. Er moet hier immers nog zoveel gedaan worden! Maar helaas, ook daar staat de planning helemaal vol.

Veel te laat stap ik in de auto om naar onze andere praktijk te rijden. Ik weet dat het niet anders is, maar toch voel ik me bezwaard dat ik mijn collega's in deze chaos achterlaat. Onderweg staan natuurlijk alle stoplichten op rood en precies twee minuten voor mijn eerste afspraak kom ik de praktijk binnen gestormd.

Als ik snel mijn jas wil uitdoen en in een witte jas wil aantrekken, komt assistente Elsje aanlopen. "Rustig aan Mique." zegt ze. "De eerste afspraak heeft net afgezegd, ze krijgen de kat niet in het mandje."

Ik krijg een kop thee aangereikt, plof in de dichtstbijzijnde stoel en geniet van het kleine momentje stilte na de storm.

Nooit meer een blog missen? Volg me op Facebook!

Bron foto

De getemde beagle

Mijn laatste afspraak van de ochtend is het vaccineren van beagle Bella. Wanneer ik haar patiëntenkaart open, knipperen in vurige rode letters de woorden PAS OP! me tegemoet. Een waarschuwing voor de dierenartsen en assistentes dat ze bij deze hond extra voorzichtig moeten zijn. Tenminste als je vingers je lief zijn...

Ik ben degene die drie jaar geleden deze waarschuwing in het systeem heeft gezet en ik kan me mijn eerste ontmoeting met Bella nog goed herinneren. Het was een mooie lentedag toen de hele familie Jansen met hun nieuwe hond Bella op de praktijk langskwam. Zes maanden geleden hadden ze Bella uit het asiel geadopteerd en de hond was al gauw een onderdeel van het gezin geworden. Zeker de kinderen en de hond waren vier handen op één buik. 

Daarom was het voltallige gezin aanwezig toen Bella voor het eerst bij ons op de praktijk langskwam voor haar jaarlijkse inentingen. Assistente Daphne liet het stel de spreekkamer binnen en de beagle dribbelde vrolijk mee. Verbeelde ik het me nu of veranderde er iets in de blik van de hond toen ze eenmaal in spreekkamer stond?

Eenmaal op de behandeltafel om haar te onderzoeken, was er iets in haar gedrag wat ik niet helemaal vertrouwde. Mijn instinct had weer eens gelijk. Want op het moment dat ik haar kop wilde vastpakken om ogen, oren en gebit te inspecteren, ging Bella door het lint. Net op tijd wist ik met een sprong naar achteren mijn vingers te redden van de vervaarlijk happende kaken. 

Waar ík het misschien nog een beetje had voelen aankomen, was het gezin Jansen compleet in shock. De kinderen stonden met grote ogen van angst achter hun ouders verscholen. Was dit Bella? Had hun allerliefste hond, die nooit een vlieg kwaad deed, net écht een poging gedaan om de dierenarts met huid en haar te verslinden?

Met een snuitje en de hulp van assistente Daphne, kon ik het onderzoek afmaken en Bella alsnog vaccineren. Naderhand besprak ik met de eigenaren het voorval. Zeker weten zullen we het natuurlijk nooit, maar waarschijnlijk heeft Bella bij haar vorige eigenaresse een keer een minder leuke ervaring bij de dierenarts had gehad. 

Mevrouw Jansen is echter niet het type om zich zomaar bij dit soort situaties neer te leggen en besloot het probleem grondig aan te pakken. Met veel geduld en nog meer koekjes wist ze stapje voor stapje Bella van haar angst voor de dierenarts af te helpen. 

Nu, drie jaar later, komt Bella kwispelend de spreekkamer binnen. Maar het verschil is dat ze tegenwoordig blijft kwispelen. Ook als ze op tafel staat. Zonder moeite mag ik haar bek openen om het gebit te inspecteren. 

Al ik het stel na het consult uitzwaai, zie ik in mijn ooghoek nog steeds de rode letters in de patiëntenkaart knipperen. Die waarschuwing ga ik er maar eens uit halen. 

Nooit meer een blog missen? Volg me op Facebook!

Bron afbeelding

Niet pijnlijk

In mijn werk als dierenarts word ik regelmatig geconfronteerd met heftige situaties. Zeker bij verkeersongelukken zijn patiënten soms erg toegetakeld. Ergens treed wel gewenning op, maar helemaal wennen doet het nooit. In sommige gevallen is het voor de eigenaren duidelijk dat hun dier pijn heeft, maar in andere gevallen is dat voor het baasje blijkbaar wat minder duidelijk.

Kat Pumba is dan wel niet aangereden, toch moet ik even slikken wanneer ik zie waarvoor de kat komt. Zijn eigenaresse tilt hem uit zijn hokje en draait hem met de rechterflank naar mij toe. Daar zit een grote tumor. Ik heb al eerder besproken dat het verstandig is om deze weg te laten halen. Mevrouw Veenendaal  heeft echter in het verleden een keer een kat verloren tijdens een operatie waardoor ze hier erg tegenop ziet. Daardoor blijft ze het steeds uitstellen. Ergens begrijpelijk, maar ondertussen is er in de tumor een abces is ontstaan. Vanochtend is het abces opengesprongen en nu kijk ik in een krater ter grootte van een pingpongbal. 

Met wat zachte dwang van mijn kant plannen we nu echt de operatie in. Dat ik tot deze afspraak antibiotica voorschrijf snapt mevrouw wel. Maar waarom ik Pumba pijnstillers wil geven is haar niet geheel duidelijk. "Maar ze heeft er totaal geen last van, ze eet nog en zat vanochtend te spinnen!" 

Ik kijk naar de tumor en het gapende gat. Dan kijk ik naar mevrouw Veenendaal om te bepalen of ze misschien een grapje maakt. Maar ze is bloedserieus. Dan is het mijn beurt om haar serieus toe te spreken: "Mevrouw, kíjk naar Pumba. Dit ziet er zeker wel uit alsof het pijn doet, toch?"

Ze kijkt naar haar kat en ik denk dat het kwartje valt.

Geen blog meer missen? Volg me op Facebook

Bron foto

Poeslief

Soms heb ik best wel te doen met de assistentes die bij ons in de praktijk werken. Aan de telefoon en achter de balie krijgen ze dagelijks met veel mensen te maken. Het overgrote deel zijn leuke mensen, maar er zitten soms ook vervelende figuren tussen. Mensen die onvriendelijk, denigrerend of gewoon heel erg boos zijn. De dierenarts-assistente is de eerste persoon die deze mensen te spreken krijgen, en daardoor krijgen ze soms behoorlijk wat te verduren.

Dat is al heel vervelend, maar het gebeurt niet zelden dat deze mensen opeens heel anders reageren wanneer ze vervolgens een dierenarts aan de lijn krijgen. In de meeste gevallen vertelt deze precies hetzelfde, maar tegen de dierenarts zijn ze dan opeens poeslief. Zo ook afgelopen vrijdag...


Ik zit achter de computer mijn patiëntenkaarten bij te werken, wanneer er vanuit de wachtruimte opeens een stemverheffing klinkt. Ik loop richting de deur maar besluit eerst eens even te luisteren wat er gaande is.

Het blijkt een klant te zijn die zomaar antibiotica voor zijn hond wil ophalen. Als assistente Annika hem rustig probeert uit te leggen waarom dit niet kan, schiet hij uit zijn slof. Mijn arme collega wordt uitgemaakt voor alles wat mooi en lelijk is.

Ik besluit dat het te gortig wordt en wil de wachtkamer instormen om deze man te vertellen dat we zo niet met elkaar omgaan. Maar net op dat moment zegt de assistente - nog steeds verrassend beheerst - "Ik ga wel even een dierenarts halen".

Twee tellen later staat ze in mijn spreekkamer. Nadat ze het verhaal heeft uitgelegd blijft zij in de spreekkamer achter en loop ik naar de wachtruimte waar de man nog steeds met een verhit hoofd bij de balie staat. Niet wetend dat ik net zijn hele tirade tegen de assistent woord voor woord heb meegekregen.

Met precies dezelfde argumenten vertel ik waarom hij de medicatie niet meekrijgt. Ik zet me schrap voor een stevige discussie, maar die komt niet. De man is opeens bijzonder beleefd en aanvaard zonder mokken het feit dat ik hem weiger medicijnen te geven zonder eerste de patiënt onderzocht te hebben.

Als hij zich omdraait om naar huis te gaan, kan ik het toch niet laten. Ik wens hem een fijne middag en zeg dan op zoete toon: "Oh, en wilt u de volgende keer ook wat respectvoller tegen mijn collega's zijn?" De man kleurt weer rood. Deze keer niet van boosheid, maar van schaamte. En terecht!

Nooit meer een blog missen? Volg me op Facebook! 

Bron foto

Niet dood

"Mique, kun je nú even komen?" Assistente Brenda steekt haar hoofd om de deur van mijn spreekkamer. De bezorgde toon in haar stem zorgt ervoor dat ik me excuseer bij de eigenaar en direct naar achteren verdwijn.

Daar tref ik Brenda aan, zorgelijk kijkend naar een kartonnen doos. "Hij ademt nog!" zegt ze geschrokken. Normaal vind ik dat een bijzonder geruststellende mededeling maar in dit geval liggen de zaken anders.

Deze ochtend werd ik gebeld door een vrouw wiens kat 's nachts overleden was. Ze had geen mogelijkheid om de kat te begraven en crematie zag ze ook niet zitten. Ik bood haar aan dat ze de kat naar de praktijk kon brengen zodat wij het vervoer naar destructie zouden regelen.

De kat werd keurig in een afgesloten kartonnen doos bij ons afgegeven. Maar de kat is niet dood. Hij ligt roerloos in de doos maar heeft een duidelijk zichtbare ademhaling. Hoe kan dit de eigenaar niet opgevallen zijn? De vrouw is geen klant van onze praktijk, haar achterhalen is dus geen optie. Ik besluit de kat te euthanaseren, hij is toch al op sterven na dood.

Terwijl ik de injectie geef ben ik blij dat de vrouw haar kat niet zelf heeft begraven. Het idee dat hij levend onder de grond was gegaan doet me huiveren.,,

Nooit meer een blog missen? Volg me op Facebook. 

Bron foto

Typische telefoongesprekken

Hoewel de assistentes een groot deel van de tijd de telefoon aannemen, spring ik zelf ook af en toe bij als het druk is. En dan heb je zo nu en dan ook een beetje typische telefoongesprekken. Ik ben eigenlijk wel benieuwd of mensen uit andere beroepsgroepen deze gesprekken ook herkennen.

Een goede voorbereiding is het halve werk
Goedemorgen, met dierenarts Mique. Wat kan ik voor u doen?
- Ik wil graag een afspraak maken om mijn kat te laten chippen.
Geen probleem, welke dag zou goed uitkomen?
- Oh ehm goh... ja... goede vraag. Ik ga even mijn agenda pakken.

Oh, ik kan altijd
Goedemiddag, ik wil langskomen met mijn hond voor de enting.
- Dat kan, wanneer wilt u langskomen?
Oh roep maar wat, ik kan altijd.
- Geen voorkeur voor een dag of tijdstip?
Nee hoor, noem maar gewoon iets.
- Dinsdagochtend om tien uur?
Oh nee, dan heb ik al een afspraak.
- 's Avonds dan? Om half acht?
Nee, nee dat wordt ook lastig.
- Woensdag? Eind van de ochtend of 's middags. Of op donderdag?
Tsja... woensdag of donderdag, lastig... lastig... Eigenlijk kan ik alleen op vrijdag tussen tien over drie en half vier.

Het doorgeefluik
Goedemorgen, met dierenarts Mique. Wat kan ik voor u doen?
- Onze poes Mickey is ziek, we willen graag langskomen.
Ik heb zo om elf uur nog een plekje, schikt dat?

*Roept naar persoon op de achtergrond* "Henk! Om elf uur bij de dierenarts?"

- Nee, elf uur redt mijn man niet. Kan het later?
Ik heb ook nog een mogelijkheid om half twee.

"Henk! HENK! Kun je om half twee? Nee, niet half een, HALF TWEE!"

- Nee, half twee lukt ook niet. Kan het eind van de middag?
Mevrouw, is het misschien handiger als ik uw man anders even aan de lijn krijg?


Dan pas? 
Hoi, hoi, ons konijn eet al vier dagen niet en nu zegt de buurvrouw dat het niet goed is en dat we naar de dierenarts moeten.
- Klopt, het lijkt me verstandig dat u even langs komt. We hebben over anderhalf uur nog een plekje.
Wat? Over anderhalf uur? Dan pas?!

Nooit meer een blog missen? Volg me op Facebook.

Bron foto