Smakelijk eten!

"Nou en die hond had dus een abces ter grootte van een tennisbal, echt enorm. Toen we het gingen openleggen, gutste de pus echt als een vloedgolf over de tafel!" Het is een drukke dag geweest op de praktijk, en terwijl ik uitgehongerd mijn avondeten opeet, vertel ik mijn vriend over alles wat we vandaag hebben meegemaakt.

"Dus nadat de assistentes de spreekkamer weer een beetje toonbaar hadden gemaakt na die Deense Dog met diarree, kwam er nog een vrouw die een zwerfkitten had gevonden. Leek allemaal prima te gaan, maar toen braakte het kitten op tafel en kwam er echt enorme hoeveelheid spoelwormen uit! Het krioelde echt over de tafel." vertel ik verder, terwijl ik in hoog tempo mijn spaghetti carbonara naar binnen werk.

Mijn vriend roert ondertussen een beetje lusteloos door zijn eten. Het valt me nu pas op dat hij een beetje bleek is weggetrokken. Misschien moet ik mijn verhalen van werk de volgende keer toch maar tot ná het eten bewaren...

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Extra advies nodig

Mijn werkdag begint met een wondcontrole. Hond Charly is een paar dagen terug gecastreerd maar heeft ondanks voorzorgsmaatregelen toch aan zijn wond kunnen zitten. Tijdens de controle blijkt het gelukkig mee te vallen. Er is wat lokale irritatie, maar verder ziet de wond er keurig uit.

Als Charly weer op de grond staat en afwachtend naar de koekjespot kijkt, staat zijn eigenaar opeens vlak voor me. "Dokter, ik ben recent aan mijn blinde darm geopereerd, en nu ziet het er niet helemaal goed uit. Wat moet ik doen?" Voordat ik het door heb, heeft hij zijn shirt opgetild en kijk ik tegen zijn ontblote bovenlichaam aan.

En geloof me, als dierenarts ben ik niet snel van mijn stuk gebracht door bloed, pus of ontlasting. Maar de aanblik van zijn vlezig buik met een zwerende wond, vind ik toch een beetje misselijkmakend. Terwijl ik subtiel mijn blik probeer af te wenden, leg ik uit dat hij voor dergelijk advies beter contact kan opnemen met zijn huisarts. Dan laat hij gelukkig zijn shirt weer zakken.

Want ook al draag ik een witte jas, ik bemoei me niet met het genezen van mensen. En in sommige gevallen ben ik daar stiekem best blij om ;).

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Alles vastgelegd

Wanneer ik de deur van mijn spreekkamer open om de volgende patiënt binnen te roepen, zie ik in mijn ooghoek een lichtflits. Ik kijk snel naar buiten of het plotseling is gaan onweren, maar het is nog steeds een stralend zonnige dag.

Dan zie ik dat een stel is opgestaan en met een kattenmandje mijn kant opgelopen komt. Wanneer ik zie dat de man een spiegelreflex-camera met flinke flitser om zijn nek heeft hangen, snap ik opeens waar die lichtflits vandaan kwam. Als ze even later in de spreekkamer tegenover me staan en ik hun kat Pluisje uit haar transportmandje haal, hoor ik de camera driftig klikken. Zelfs ik me even omdraai om de kat op de weegschaal te zetten, loopt de man met me mee en maakt foto's vanuit diverse hoeken.

Ook tijdens het lichamelijk onderzoek van Pluisje wordt elke handeling van mij op de gevoelige plaat vastgelegd. Zelf begin ik me ondertussen een beetje ongemakkelijk te voelen. Het gebeurt regelmatig dat mensen even een foto maken van hun dier in de wachtkamer of op de behandeltafel, maar dat elke minuut van het dierenartsbezoek minutieus wordt vastgelegd, heb ik nog nooit eerder meegemaakt. Door het constante geklik van de camera zou je bijna denken dat er een paparazzi-fotograaf in de spreekkamer staat.

Blijkbaar heb ik tijdens deze overpeinzingen wat verstoord gekeken, want de man wijst naar zijn camera en legt uit: "Ja ik maak een foto-documentaire over ons leven, dus alles wat we doen, leg ik vast op camera." Hij voegt er nog aan toe dat hij me niet herkenbaar in beeld zal brengen, maar dat maakt niet dat ik me minder ongemakkelijk over deze situatie voel. Toch laat ik het begaan.

Maar als ik wil bloedprikken en de man met zijn zoom-lens bijna de naald uit mijn handen slaat is de maat voor mij vol. Ik verzoek hem vriendelijk doch dringend om te stoppen met het maken van foto's. Hoewel hij het er duidelijk niet mee eens is, bergt hij toch zijn camera op. 

Na het consult sta ik nog een beetje verbluft dit voorval te overdenken als mijn collega de spreekkamer binnen komt stappen. "Hee Mique, ik ben bezig met een berichtje voor op onze Facebookpagina. Heb jij misschien nog een leuke foto van een patiënt?" Ik schud van nee, maar weet wel iemand die er misschien nog wel een paar heeft.

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Een gevoelig onderwerp

Golden retriever Joep komt de spreekkamer binnengelopen. Nou ja lopen, eigenlijk is het meer waggelen wat deze hond doet. Want met zijn gewicht van 43 kg was hij al veel te zwaar. En nu blijkt dat hij weer drie kilogram is aangekomen.

Ik weet dat ik dit onderwerp zal moeten aankaarten, maar om eerlijk te zijn zie ik er een beetje tegenop. Want Joep is niet de enige binnen dit gezin met ernstig overgewicht, zijn eigenaren kampen overduidelijk met hetzelfde probleem. En tijdens eerdere bezoeken kreeg ik het idee dat ze zich persoonlijk aangevallen voelden op het moment dat ik de risico's van Joep's overgewicht besprak.

Ik schuif dit gespreksonderwerp nog even voor me uit en laat de behandeltafel zakken zodat Joep erop kan stappen. Hoewel het maar een klein opstapje is, heeft hij er zichtbaar moeite mee. De hond is nog geen drie jaar oud, maar beweegt zich moeizamer dan menige oude hond.

Terwijl ik de oren van Joep nakijk, hoor ik opeens een vreemd geluid. Het lijkt of er allemaal knikkers over de vloer van de praktijk stuiteren. Het blijkt het zoontje van het stel te zijn. Het zesjarige jochie houdt in zijn ene hand een grote zak M&M's vast, welke hij met zijn andere hand in z'n mond propt. Dat ging blijkbaar niet helemaal goed en nu ligt de grond van de praktijk bezaaid met M&M's.

Wanneer ik de hond heb nagekeken en gevaccineerd, laat ik de behandeltafel zakken zodat Joep eraf kan stappen. Ik vertel de eigenaren dat ik geen ernstige afwijkingen heb gevonden tijdens het lichamelijk onderzoek. Dan haal ik even diep adem, recht mijn rug en begin voorzichtig: "Maar, zijn gewicht is wel een punt van aandacht. Joep is echt te zwaar en loopt hierdoor flinke gezondheidsrisico's."

"Beginnen jullie daar nu wéér over" antwoordt de vrouw vrouw gepikeerd. "Hij krijgt al bijna niets te eten hoor!" Als ik daar voorzichtig tegenin breng dat hij in korte tijd drie kilogram aangekomen is, maakt dat weinig indruk. "Dat was met halsband, en hij moet weer nodig getrimd worden. Door die volle vacht is hij nu ook een stuk zwaarder hoor!" werpt de vrouw tegen.

Joep staat ondertussen verwachtingsvol naar de pot met hondenkoekjes te kijken. De man ziet het en voordat ik doorheb wat er gebeurt, doet hij een flinke graai in de pot en voert een handvol koekjes aan de hond.

Ik ben vrij strijdlustig, maar ik denk niet dat ik de discussie nog een keer aan wil gaan. Dus overhandig ik ze het ingevulde vaccinatieboekje en zeg ze gedag. Ik draai me om en wil naar de computer lopen, om vervolgens bijna mijn nek te breken over een rondslingerende M&M.

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Troosten

"Kom maar bij papa staan Sem, dan houd ik je wel vast." zegt de man terwijl hij zijn zoontje troostend dicht tegen hem aan trekt. Het jongetje wurmt zich weer los en komt dichterbij de tafel staan. "Ik wil hier staan pap, anders kan ik het toch niet zien!" zegt hij opgewekt.

Het is donderdagmiddag en we staan met z'n drieën in de euthanasie-ruimte van onze praktijk. Op de tafel ligt kat Bert rustig in zijn mandje. Begin deze week hebben we ontdekt dat Bert een tumor in zijn buik heeft die we niet operatief kunnen verwijderen. Omdat de eigenaren merkten dat zijn eetlust snel afnam en hij zich terug begon te trekken, zijn ze nu bij ons om hem in te laten slapen.

Een euthanasie van een huisdier is natuurlijk nooit een vrolijke aangelegenheid, maar het jochie lijkt het vooral reuze interessant te vinden. Terwijl zijn vader met betraande ogen kat Bert aait, stelt het jongetje geïntrigeerd de ene na de andere vraag aan mij. "Waar ga je de prik dan geven? Waarom is dat spul rood? Hoe weet je straks of Bert wel écht dood is?" Terwijl ik rustig zijn vragen beantwoord, zie ik dat zijn vader het steeds zwaarder krijgt. Hij probeert in alle macht zijn tranen tegen te houden, maar er rolt er toch eentje over zijn wang. Zijn zoontje vertelt ondertussen opgewekt tegen mij dat ze Bert straks in de tuin gaan begraven: "Net als bij Ernie, dat was mijn andere kat en die moesten we vorig jaar ook begraven."

Terwijl ik bezig ben met de euthanasie volgt het jongetje met grote belangstelling alles wat ik doe. Ik vind het interessant om te zien hoe sommige kinderen zoiets als een soort mini-wetenschappertjes benaderen. Waarschijnlijk komt het verdriet later, maar op het moment lijkt hij meer een steun voor zijn vader dan andersom.

Hoe stoer het jochie is, blijkt wanneer ik vastgesteld heb dat de kat is overleden. Wanneer zijn vader -zichtbaar aangedaan- de kat voor de laatste keer aait, pakt zijn zoontje zijn hand vast en fluistert geruststellend tegen hem: "Niet verdrietig zijn hoor papa, hij gaat nu naar Ernie toe!"

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Social media spoed

Na een drukke periode op de praktijk geniet ik des te meer van mijn citytrip naar Londen. Het is een leuke maar vermoeiende dag geweest als we weer terugkomen op de hotelkamer. Ik plof languit op het bed neer en pak mijn telefoon erbij. Die heeft blijkbaar connectie gemaakt met de wifi van het hotel, want er druppelen diverse berichtjes binnen. Naast wat Whatsappjes van vrienden en familie, krijg ik ook een melding dat er berichten op de Facebookpagina van de praktijk zijn binnengekomen.

Nieuwsgierig bekijk ik de berichtjes. Mevrouw de Koning heeft een foto gestuurd van het nest van haar labrador Lara. Ze laat weten dat alles goed gaat met de pups. Het tweede berichtje is van mijnheer Braams, hij bedankt ons voor alle goede zorgen en het condoleance-kaartje wat we na het overlijden van zijn kater Kees hebben verstuurd. 

Ik klik door naar het volgende bericht. De naam herken ik niet meteen, maar dat verbaast me niet. In een dierenartsenpraktijk ken je natuurlijk niet iedereen bij naam. Maar wanneer ik het bericht heb geopend kijk ik stomverbaasd naar de tekst:

Hallo ik heb een vraag me hond is denk ik benouwd want hij heeft de hele tijd ze bek open. Wat moet ik nou doen???

Ongelovig schud ik met mijn hoofd. Een benauwde hond kan een ernstig spoedgeval zijn. Dan bel je toch met je dierenarts in plaats van contact via Facebook op te nemen? Social media is een heel leuk medium, maar niet voor spoedeisende zaken!

Het profiel van de afzender is afgeschermd, maar ik kan wel herleiden dan hij uit compleet andere regio komt dan waar onze praktijk gevestigd is. Als je bezorgd bent om je dier, waarom zou je een berichtje sturen naar een willekeurige dierenarts aan de andere kant van het land? Ik kan er met mijn hoofd niet bij...

Dan zie dat het berichtje ruim zes uur geleden is verstuurd, Ik hoop dat de man ondertussen zelf heeft bedacht dat het handiger is om even met zijn dierenarts te bellen. Maar zeker weten zal ik het nooit. Want op mijn berichtje met dit advies, kwam nooit een reactie terug. 

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding

Hij is nooit ziek

Als ik het lichamelijk onderzoek van maltezer Luca heb afgerond, slaak ik een zucht. Ik kijk naar de hond en om heel eerlijk te zijn weet ik niet waar ik moet beginnen. Want Luca heeft niet alleen een akelig slecht gebit en twee chronisch ontstoken oren, maar daarnaast ook nog een fikse hartruis. Door de artrose kan hij zich maar moeizaam bewegen en hij is behoorlijk mager. Aangezien zijn eigenaren lieten vallen dat hij opvallend veel drinkt, zou het me niet verbazen als zijn lever of nieren ook niet helemaal goed meer functioneren.

Omdat dit niet klachten zijn die in de afgelopen twee weken zijn ontstaan, kijk ik snel in de computer wanneer we de hond voor het laatst gezien hebben. Het blijkt in 2008 geweest te zijn.

Het is al een tijdje geleden dat we Luca voor het laatst gezien hebben." begin ik voorzichtig, om vervolgens de klachten op een rijtje te zetten. "Zijn jullie misschien in de tussentijd bij een andere dierenarts voor deze problemen geweest?" probeer ik nog, ze zouden immers niet de eerste zijn die bij meerdere dierenartsen komen.

De vrouw schudt haar hoofd en zegt: "Nee, we zijn inderdaad al een tijdje niet meer bij een dierenarts geweest. Maar Luca heeft eigenlijk nooit iets." Ik kijk naar het magere hondje met al zijn klachten, en ben het niet bepaald met haar uitspraak eens.

"Kijk, hij liep wel vaak met zijn kop te schudden en hij wil al sinds vorige zomer geen harde brokjes meer eten. Maar ja, hij piepte niet, dus het leek ons niet dat hij pijn had." gaat de vrouw verder. Ik maak nog een voorzichtige opmerking over het vermageren en het feit dat Luca nauwelijks nog meer een blokje om kan lopen, maar dat wordt met een "Ja, maar dat is de ouderdom." afgewimpeld.

Dan doet haar man zijn mond open en zegt: "Luca is gewoon op. We willen hem laten inslapen."

Dit verzoek had ik natuurlijk al zien aankomen. En eigenlijk denk ik dat het in dit stadium voor de hond misschien wel het beste is. Al Luca's problemen zijn in principe prima te behandelen, maar de optelsom van alles bij elkaar maakt het vrij lastig. Als ze toch maar eerder waren gekomen!

Terwijl deze gedachten door mijn hoofd razen, begint de vrouw zachtjes te snikken. Haar man zie ik ook verwoede pogingen doen om zijn tranen weg te slikken. Ik realiseer me dat het echt geen opzet van hun kant is. Ze houden oprecht van hun hondje Luca, maar door onwetendheid hebben ze niet doorgehad wat er allemaal aan de hand was. Tot nu, en nu is het eigenlijk een beetje te laat.

Ik sta voor een dilemma. Van de ene kant zou ik ze willen vertellen dat wanneer ze jaarlijks op gezondheidscontrole bij een dierenarts waren geweest, we een hoop van deze problemen in een vroeg stadium hadden kunnen oplossen. Of in ieder geval beter hadden kunnen behandelen. Zo hadden we Luca een hoop pijn en ellende kunnen besparen.
Maar van de andere kant zie ik hun verdriet en vraag me af of dit het juiste moment voor een donderpreek over het nut van gezondheidscontroles is. Schiet ik er iets mee op om ze tijdens het inslapen van hun hond ook nog eens met een enorm schuldgevoel op te zadelen?

Toch besluit ik om voorzichtig het onderwerp nog even aan te snijden. Niet meer voor Luca, maar voor hun volgende hond.

Nooit meer een blog missen? Volg me dan op Facebook!

Bron afbeelding